بحث گرانی تعرفه های ارتباطی نیست، صحبت از بقای شبکه است به گزارش فیکس سرور، ناهماهنگی میان درآمدهای ریالی اپراتورها و هزینه های دلاری توسعه، صنعت ارتباطات را در وضعیتی قرار داده که توان نوسازی تجهیزات را از دست داده است. علی ذاکر باور دارد افزایش های مقطعی و دیرهنگام تعرفه، شکاف ناشی از تورم، نوسانات ارزی و هزینه های تحمیلی ناشی از قطعی برق را جبران نکرده؛ روندی که در نهایت دود آن به چشم مصرف کننده نهائی رفته و نتیجه اش افت ملموس کیفیت خدمات در تمام کشور است. وقتی صحبت از وضعیت اینترنت در ایران می شود، نخستین واکنش اغلب کاربران گلایه از کندی، اختلال های مداوم و افت کیفیت است. اما در پشت صحنه دکل ها و مراکز داده کشور چه می گذرد؟ چرا با وجود ادعای طرح های توسعه ای، تجربه روزمره کاربران از اتصال به شبکه روزبه روز ناامیدکننده تر می شود؟ بررسی وضعیت مالی و فنی اپراتورهای عرضه کننده اینترنت نشان میدهد بخش ارتباطات کشور سال هاست درگیر بحرانی ساختاری است. عدم انطباق هزینه ها با درآمدها، قفل شدن مسیر سرمایه گذاری و سرکوب قیمتی که قرار بود از جیب مصرف کننده مراقبت کند، ولی اکنون با فرسوده کردن شبکه، بیشترین صدمه را به همان مصرف کننده نهائی وارد کرده است.علی ذاکر، رئیس هیأت مدیره انجمن کارفرمایی شرکتهای سروکو، اعتقاد دارد برای فهم ریشه این اختلالات باید تعارفات را کنار گذاشت و اقتصاد ارتباطات را به زبان حقیقت های تورمی مرور کرد. بگفته او، اگر سیاست گذار نگاه خویش را به اینترنت از یک خدمت مصرفی روزمره به یک پیشران بنیادین توسعه تغییر ندهد، این صنعت فقیرشده در ایام بحرانی کشور را با چالش های غیرقابل جبران مواجه خواهد نمود.هزینه ها دلاری است و درآمدها ریالی مسئله اصلی در افت کیفیت ارتباطات، نه کم کاری فنی که توقف چرخه سرمایه گذاری است. علی ذاکر ماجرا را این گونه باز می کند: «شرکت های عرضه کننده اینترنت سال هاست به سبب عدم هماهنگی درآمدهایشان با هزینه های حقیقی، امکان سرمایه گذاری را از دست داده اند. صنعت ارتباطات بر خلاف خیلی از صنایع دیگر، نمی تواند به تجهیزات ده سال قبل خود تکیه کند. در این عرصه، تجهیزات با تکنولوژی جهانی و نرخ روز ارز خریداری می شوند، در حالیکه درآمدهای اپراتورها با دستورهای دولتی منجمد مانده است.»اما در سالیان اخیر، ماجرا فقط تورم عمومی و جهش نرخ ارز نبوده است؛ بحران های پیش بینی نشده زیرساختی در کشور هم فشار مضاعفی بر دوش اپراتورها آوار کرده اند. ذاکر به معضل خاموشی ها اشاره کرده و می گوید: «مشکلات خاص کشور ما مثل قطعی مداوم برق در کل کشور، ضرورت سرمایه گذاری را برای شرکتها چند برابر کرده است. وقتی برق دکل ها و مراکز می رود، شبکه نباید بخوابد؛ این یعنی اپراتور ناچار است میلیاردها تومان هزینه خرید باتری های پشتیبان، دیزل ژنراتورها و سیستم های UPS کند. این هزینه های تحمیلی ارزی در شرایطی رخ می دهد که تعرفه های دریافتی اپراتورها کمترین تناسبی با این مخارج اضطراری ندارد.»تعرفه هایی که دست نخورده ماندذاکر با مرور روند تاریخی تصمیمات تعرفه ای یادآور می شود: «ما در عرصه اینترنت چندین سال افزایش قابل توجه تعرفه نداشتیم و بخش عمده دهه ۹۰ با ثبات تعرفه ای همراه بود. پس از این دوره، در دی ۱۴۰۲ تعرفه بسته های اینترنت تا سقف ۳۴ درصد افزایش یافت. در سال ۱۴۰۴ هم تعرفه ها در دو مرحله، ابتدا ۲۰ درصد و سپس ۱۸ درصد افزایش پیدا کرد. اما این افزایش ها در مقایسه با افزایش هزینه های اپراتورها و تورم، محدود و با فاصله زمانی اتفاق افتاده اند.»او ادامه می دهد: «اما نقطه تاریک ماجرا کجاست؟ درست در جایی که پای هزینه های دولتی در بین نبود. دولت در تمام این سال ها افزایش وحشتناک حقوق و دستمزد نیروی انسانی، تورم کمرشکن اجاره فضاها، نرخ قطعات، لجستیک و همه اقلام مصرفی دیگر را برای اپراتورها نادیده گرفت. برای جبران تورم این بخش ها هیچ تدبیری نشد و دست اپراتورها عملاً بسته ماند. ما سال هاست این مساله را پیگیری می نماییم، چونکه ادامه این مسیر یعنی مرگ تدریجی زیرساخت ارتباطی کشور.»نگویید «افزایش قیمت»؛ صحبت از «به روزرسانی و همخوانی» استدر گفتمان عمومی، هر زمان بحث تغییر نرخ اینترنت مطرح می شود، واکنش اولیه جامعه منفی است. ذاکر اعتقاد دارد حتی استفاده از واژگان دراین خصوص به درک اشتباه دامن زده است: «ما تصورمان بر این است که نباید از عبارت افزایش قیمت استفاده کرد. کلمه افزایش قیمت همیشه حساسیت برانگیز است و این حس را القا می کند که اپراتور می خواهد بار اضافی روی دوش مردم بگذارد. مساله ما به هیچ عنوان گرانی نیست؛ مساله اصلاح قیمت و بروزرسانی تعرفه ها برای بقای شبکه است.»رئیس هیأت مدیره انجمن کارفرمایی سروکو این وضعیت را با مقایسه سایر کالاها روشن تر می کند: «کافی است نرخ اینترنت در ده سال قبل را با هر کالا و خدمتی که در زندگی روزمره استفاده می کنید مقایسه کنید. همه اقلام چند صد درصد افزایش قیمت داشته اند، اما ارزش دریافتی حوزه ارتباطات آن قدر آب رفته که این صنعت به شدت فقیر شده است. سرکوب قیمت شاید در نگاه اول و در کوتاه مدت به نفع جیب کاربر به نظر برسد، اما حقیقت این است که در بلندمدت، بزرگ ترین بازنده این بازی همان مشترک نهائی است؛ چون در نهایت این کاربر است که با یک شبکه ازکارافتاده و بی کیفیت تنها می ماند.»شبکه فقیر، تجهیزات دست دوم خارجی می خرد!وقتی درآمد یک صنعت کفاف نوسازی ندهد، کیفیت فنی شبکه دقیقاً چطور سقوط می کند؟ علی ذاکر ابعاد عینی این وضعیت را توضیح می دهد: «پیامد این فقر تحمیلی امروز پیش چشم همه است. قطعی های مکرر در شبکه، ناتوانی در جایگزینی تجهیزات فرسوده و در نهایت افتادن شرکتها در تله خرید تجهیزات کارکرده و دست دوم از خارج از کشور. وقتی اپراتور نقدینگی ندارد، ناچار است بجای قطعه نو و منطبق با فناوری های جدید، بردهای استوک و تجهیزات دست دوم وارد کند تا فقط چراغ ارتباط روشن بماند. نتیجه چنین وضعیتی چیست؟ کاهش فاحش کیفیت اتصال. وقتی امروز با کاربران صحبت می کنید و می بینید هیچ کس از سرویس خود راضی نیست، ریشه اش در همین ناتوانی الزامی اپراتورها برای سرمایه گذاری روی تکنولوژی روز پنهان است.»۱۰ درصد رشد اینترنت، ۱ درصد رشد در تولید ناخالص ملینگاه سطحی به ارتباطات، آنرا صرفاً یک ابزار سرگرمی یا ارتباطی معمولی قلمداد می کند؛ اما ذاکر بر این باور است که صدمه دیدن این حوزه، مانند یک شوک منفی به تمامی بخش های اقتصادی و محیط زیست کشور تسری می یابد: «بخش ارتباطات مکمل و تسهیل کننده تک تک بخش های کشور است. اگر ارتباطات دیجیتال شما ناقص و ناکارآمد باشد، حتی هزینه های راهداری و راه سازی چند برابر می شود، مصرف بنزین و سوخت بالا می رود، فرایندهای حوزه بهداشت و درمان کند و گران تمام می شود و آلودگی محیط زیست اوج می گیرد، چون مردم مجبور می شوند برای ساده ترین کارهای اداری در خیابان ها تردد کنند.»او با تاکید بر آمارهای جهانی تأکید می کند: «طبق آمارهای مستند اقتصادی، به ازای هر ۱۰ درصد رشد در عرصه ارتباطات، ما یک درصد رشد مستقیم در تولید ناخالص ملی (GDP) را تجربه می نماییم. شما در هیچ صنعتی در کشور چنین اهرم اثرگذاری پیدا نمی کنید که تنها با ۱۰ درصد توسعه در آن، کل اقتصاد کشور یک درصد رشد کند. این شاخص به روشنی نشان میدهد که توجه به اقتصاد ارتباطات نه یک مساله صنفی که یک لزوم راهبردی ملی است که متاسفانه تا امروز کم اهمیت پنداشته شده است.»توسعه در زمان آرامش، برای روزهای بحرانیکی از خطاهای رایج در مدیریت شبکه، به تعویق انداختن توسعه تا زمان وقوع بحران هاست. ذاکر ضمن اشاره به اینکه پیشرفت زیرساخت یک شبه اتفاق نمی افتد، می گوید: «ما باید شبکه را در ایام عادی و آرام برای روزهای بحران آماده نماییم. فرایند سرمایه گذاری و ارتقا پروژه ای نیست که بتوان ظرف شش ماه یا یک سال جمعش کرد و ورود به نسل های جدید مخابراتی سال ها زمان می برد. اگر در ایام بی استرس توسعه اتفاق نیفتد، در زمان حوادث و بحران ها دیگر مهلتی برای ساختن نخواهیم داشت.»او روزهای تلخ انتشار کرونا را نمونه بارز این کم کاری می داند: «در زمان همه گیری کرونا دیدیم که بمحض بالا رفتن حجم تبادلات دیجیتال به سبب کلاس های آنلاین و دورکاری، چه بر سر زیرساخت آمد. شبکه دیتای موبایل به نقطه انسداد و قفل شدگی رسید. از آن سو، شبکه ارتباطات ثابت هم اصلا آمادگی میزبانی از این ترافیک را نداشت و در نهایت این جامعه، آموزش کشور و کسب وکارها بودند که صدمه سنگین دیدند. این تجربه ها به ما می گوید که باید همیشه یک گام جلوتر از تقاضای شبکه حرکت نماییم، نه این که پس از پر شدن ظرفیت به فکر چاره بیفتیم.»پایتختی که هنوز از فیبر نوری محروم استوقتی از فقر زیرساختی حرف می زنیم، تصور بسیاری این است که این چالش تنها به مناطق روستایی یا شهر های دورافتاده تعلق دارد؛ اما حقیقت تهران شوکه کننده تر است. ذاکر می گوید: «همین امروز در پایتخت کشور—جایی که به سبب استقرار هزاران شرکت، سازمان و استارتاپ، احتیاج به اینترنت پرسرعت از هر جای دیگری بیشتر است—نزدیک به ۵۰ تا ۶۰ درصد از شهر تهران اساسا پوشش فیبر نوری ندارد یا کابل کشی های موجود به شدت خراب و غیرقابل استفاده است. در معدود مناطقی هم که فیبر وجود دارد، در اختیار یک اپراتور است که ظرفیت فنی اش به هیچ عنوان پاسخگوی تقاضای سنگین کاربران پایتخت نیست.»سرمایه هایی که دود می شونداما آیا همه چالش ارتباطات با اصلاح نرخها حل می شود؟ پاسخ رئیس هیأت مدیره انجمن کارفرمایی سروکو منفی است. به اعتقاد او، در کنار اصلاح تعرفه ها، دولت و نهادهای تنظیم گر وظیفه حیاتی دیگری بر دوش دارند که سال هاست از آن غفلت شده است: «کار دیگری که دولت باید انجام دهد، چیدمان دقیق و اصولی روابط بین اپراتورهاست. سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی و وزارت ارتباطات باید سازوکاری بچینند که اپراتورهای صاحب دکل و زیرساخت، منابع فیزیکی خویش را بصورت مشترک به کار بگیرند و بستر را برای فعالیت اپراتورهای مجازی و شرکتهای سروکو باز کنند تا رقابت شکل بگیرد و مردم سرویس ارزان تر و با کیفیت تری دریافت نمایند.» ذاکر بزرگ ترین هدررفت منابع کشور را در گسترش زیرساخت های تکراری می داند: «چالش بزرگی که در گذشته بارها تکرار شده، ایجاد شبکه های موازی زیرساختی است. از آنجائیکه رگولاتور قواعد بازی را محکم و شفاف تنظیم نکرده، همان اندک سرمایه گذاری قطره چکانی موجود هم بجای این که در امتداد یکدیگر خرج شود، بصورت موازی هدر می رود. بنابراین است که می بینید در یک نقطه شهری، چندین اپراتور زیرساخت و دکل تکراری زده اند، در حالیکه در منطقه ای دیگر هیچ اپراتوری حضور ندارد یا پوشش بسیار ضعیف است. تنظیم گری یعنی تعیین اینکه در هر نقطه جغرافیایی چه زیرساختی به قدر لازم و بدون اتلاف منابع ایجاد شود؛ مسئولیتی مستقیم که متوجه سازمان تنظیم مقررات و وزارت ارتباطات است تا جلوی خاک خوردن سرمایه ها و توزیع نامتوازن شبکه در سرتاسر کشور را بگیرد.» ۳۳۳بطور خلاصه، تعرفه هایی که دست نخورده ماند ذاکر با مرور روند تاریخی تصمیمات تعرفه ای یادآور می شود: ما در حوزه اینترنت چندین سال افزایش قابل توجه تعرفه نداشتیم و بخش عمده دهه ۹۰ با ثبات تعرفه ای همراه بود. ۱۰ درصد رشد اینترنت، ۱ درصد رشد در تولید ناخالص ملی نگاه سطحی به ارتباطات، آن را فقط یک ابزار سرگرمی یا ارتباطی معمولی قلمداد می کند؛ اما ذاکر بر این باور است که لطمه دیدن این حوزه، مانند یک شوک منفی به تمامی بخش های اقتصادی و محیط زیست کشور تسری می یابد: بخش ارتباطات مکمل و تسهیل کننده تک تک بخش های کشور است. توسعه در زمان آرامش، برای روزهای بحران یکی از خطاهای رایج در مدیریت شبکه، به تعویق انداختن توسعه تا زمان وقوع بحران هاست. 1405/07/08 12:34:50 0.0 / 5 3 تگهای خبر: آموزش , آنلاین , اپراتور , ارتباطات این پست فیکس سرور را پسندیدید؟ (0) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط مایکروسافت نسل جدید سرفیس پرو و سرفیس لپ تاپ را معرفی نمود شارپ قفل استارلینک را می شکند چرا اینترنت جهانی از کف اقیانوس می گذرد؟ برنامه ایلان ماسک برای استارلینک موبایل نظرات بینندگان فیکس سرور در مورد این مطلب عقیده شما در مورد این مطلب فیکس سرور نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۲ بعلاوه ۱